Untouchable
And I feel like I knew you before
And I guess that you can hear me through this song
And my love will never die
And my feelings will always shine...
Angels Walk Among Us
It must have been an angel
Who counted out the time
Yes it must have been an angel
Who raised a knowing smile
And I just couldn't reach you
No matter how I tried
No I just couldn't reach you
So instead I ran to hide
سکوت
به چشمانی که اطرافم هستند نگاه می کنم، اما هیچ یک را نمی شناسم. همه ادعا می کنند مرا می شناسند اما من آنها را نمی شناسم. چشمانی که می شناسم، کنارم نیستند، فاصله دارند از چشمانم، اما تنها اوست که مرا می شناسد. همان که چشمانش از من فاصله دارد. تنها اوست که می داند چه حالی دارم، چه می کشم و از چه می گویم.
سکوت، کلید در خاطره هاست. اگر سکوت می کنم و گوشه می گیرم، فقط می خواهم در خاطره هایم را باز کنم و قدم در سرزمینی بگذارم که در آن احساس آرامش می کنم.
احساسم همیشه می درخشد
وقت آن است که به کوچه ی خاطره ها سر بزنیم
چشم خود از اشک شوق یا حسرت پر بکنیم
آه بکشیم
گاهی خنده ای از ته دل سر بدهیم
وقت آن شده به دل خود نگاهی بکنیم
و بپرسیم: ای دل!
ساز وفایت را صدایی پاسخ گفت؟
خاطرم هست هنوز
چشم من با چه رویاها که نخفت
قلب خود را پر و بالی بدهیم و نترسیم
گر کسی گفت چه سود
گر صدایی شنیدیم که گقت
در میان تاریکی گم شده ایم!
به نمردن عشق، به پایداری احساس ایمان آوریم
گاهی سالی را به غمی آغاز می کنیم
گوش اما که فرا می دهی
فرشته ای نجوا می کند با دلت
ترس اینکه مبادا از دست بدهی
حاضری تا بدهی هرچه هست در دستت
پس باید به روح خود آزادی بدهیم
و نترسیم از غم، نترسیم از عشق
باید که سبک از شب عبور کنیم
تبریک
دلمرده
درون این قلب سردم، یاد گرمی هست. احساسم را در جعبه ای درون قلبم می گذارم و درش را قفل می کنم. هجوم گریه امان خنده نمی دهد به لبانم. سکوت در اتاقم، در ذهن خشکیده ام، می خروشد. تاریکی دست از سرم برنمی دارد و تنهایی همچنان مرا محکم در آغوش خودش می فشارد. گویی نمی خواهد هرگز از او جدا شوم. شب هایم یکی پس از دیگری از آه من سوختند، من اما در میان پوستین غمم در امانم و غم...
ابن آشنای دیرینه که همیشه پشت سکوتم منتظر من بوده، غم، دشمنی که از دوست هم مهربان تر است و گاهی چنان به قلبم چنگ می زند که دیگر از مرگ هم هراسی ندارم. گاهی نمی دانم سرنوشتم با غم عجین شده یا غم با سرنوشتم اما می دانم که این دو از هم جدا نمی شوند. حتی رویاهای گاه و بیگاه مثل سرابی در بیابان، روح تشنه ام را دست می اندازند. گاهی اشک...
همیشه همراهم...
ساعتی از شب گذشته بود و از آسمان برف می بارید. آسمان مثل دل من ابری و گرفته، من خسته از روزگار پایم را به روی خیابان می کشیدم. گاهی خیره به دوردست ها می ماندم و گاهی پلک می زدم. چشمانم را بستم و ناگهان...
شبم روشن شد، تو بودی، محبت بود و خبری از دلتنگی نبود. خوشی بود که از در و دیوار می بارید. نگاهت شیرین تر از هر طعمی که چشیدم، دستانت عین آرامش بودند. دیگر نه تنهایی را حس می کردم و نه خستگی را. صداقتت مثل گنجی بود که هرگز مانندش را در زندگی نیافتم. من شرمنده بودم از اینکه چیزی نداشتم که ذزه ای به ارزش وجودت نزدیک باشد اما شانه هایت بهترین پناهگاه برای قلب شکسته ام بود. دستانت بهترین آغوش برای دستان سردم که گریه کنم و لرزش دستانم را بگیری. نگران آینده نبودم، چیزی برای نگرانی وجود نداشت. برایم لالایی گفتی تا اینکه کم کم چشمانم گرم شد...
ناگهان چشمانم را باز می کنم، باز هم در بیداری خواب دیدم. به آسمان نگاه کردم؛ برف بند آمده بود. بی آنکه بفهمم تمام راه را پیاده در سرما رفته بودم، اما قلبم هنوز هم از محبتت سرشار است.
ماه من
روزهای بلند و شب های کوتاه، شب های بلند و روزهای کوتاه... فرقی نمی کند وقتی نیاموخته باشی که بدون حسرت زندگی کنی. رنگ آسمان طلوع برایت مهم نیست وقتی با انتظار همنشین می شوی. گاهی حتی خاطره های شیرین و دوست داشتنی، عذابت می دهند و تو بی توجه، شبانه روز تلاش می کنی، گاهی حتی کوچک ترین لبخند، نجاتت می دهد. گاهی باید با این مساله که از دستت کاری ساخته نیست کنار بیایی...
با تمام اینها، ماه من هنوز هم در آسمان شب های تنهایی ام خوش می درخشد و گاهی بوسه ی لطیفش به رویاهای شکننده ام، ذهنم را روشنی می بخشد. گاهی به خاطر داشتن شانه هایش هنگام گریه به خودم می بالم.
The Theme Being Used Is MihanBlog Created By ThemeBox